Przed planowanym terminem wykonania testów nie należy przyjmować poniżej wymienionych leków:

  • 1 tydzień przed wykonaniem testów prick, a 3 tygodnie przed testami płatkowymi nie należy przyjmować antybiotyków,
  • 2 tygodnie przed wykonaniem testów nie należy przyjmować leków przeciwhistaminowych oraz sterydów niezależnie od drogi podania (krople do nosa, maści, tabletki, leki wziewne). Wyjątek stanowią Diphergan, Ketotifen, których nie należy przyjmować 1 miesiąc przed testami oraz Clemastin, którego nie należy przyjmować 3 tygodnie przed wykonaniem testów,
  • 2 tygodnie przed wykonaniem testów nie należy przyjmować inhibitorów calcineuryny (Cyclosporyna, Elidel, Protopic),
  • 1 tydzień przed wykonaniem testów nie należy przyjmować H2 blokerów stosowanych w chorobie wrzodowej żołądka (Ranigast, Controloc)
  • 2 dni przed wykonaniem testów nie należy przyjmować pochodnych pseudoephedryny (Disophrol, Sudafed, Cirrus), leków obkurczających naczynia (Otrivin, Nasivin), niesterydowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), leków przeciwbólowych : Aspiryny, Polopiryny, Nurofenu, Ibuprofenu, Paracetamolu, beta-blokerów, Aviomarinu.

Jako leki rozumiemy tabletki, syropy, krople do nosa, maści na skórę. Rano w dniu testów oraz wieczorem dnia poprzedniego nie należy używać balsamów do ciała.

  • Dzień przed badaniem nie powinno się spożywać alkoholu
  • Na 3 godziny przed badaniem nie spożywać posiłków oraz napojów
  • Należy przygotować aktualne wyniki badań oraz spis stale przyjmowanych leków
  • W celu lepszej analizy stylu życia oraz sposobu odżywiania można wypełnić „dziennik codziennej aktywności” oraz „dziennik żywienia”, które po umówieniu się na wizytę zostaną wysłane do Państwa na adres e-mail.

W celu zapewnienia jak najwyższej jakości usług oraz zapewnienia najlepszego dla Państwa specjalisty, w trakcie kontaktu z recepcją prosimy o podanie powodu dlaczego zdecydowali się państwo na wizytę u dietetyka np. chęć zmiany stylu życia, potrzeba redukcji masy ciała, ciążą, choroba itd.

Przebieg wizyty

  • Analiza składu ciała metoda bioimpedancji elektrycznej oraz pomiary antropometryczne.
  • Szczegółowy wywiad dotyczący stylu życia, sposobu odżywiania oraz stanu zdrowia, analiza wyników badań dostarczonych przez pacjenta oraz omówienie wyników badań przeprowadzonych na wizycie.
  • Omówienie wyników badań dostarczonych przez pacjenta.
  • Określenie celów diety oraz określenie realnego czasu potrzebnego na osiągnięcie pełnego sukcesu.

Warunkiem wykonania badania jest prawidłowe przygotowanie (oczyszczenie) jelita. Należy bardzo skrupulatnie przestrzegać zaleceń związanych ze sposobem przygotowania, ponieważ wszelkie odstępstwa mogą spowodować, że badanie nie będzie wykonane lub jego wiarygodność będzie ograniczona. U niewielkiego odsetka osób przygotowujących się do kolonoskopii, pomimo zrealizowania wszystkich zaleceń, jelito nie ulega całkowitemu oczyszczeniu i całą procedurę trzeba przeprowadzić ponownie. Przed badaniem wskazane jest przeprowadzenie szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Przed badaniem należy przedstawić całą, dostępną dokumentację medyczną oraz wyniki następujących badań:

– grupę krwi
– morfologię
– koagulogram
– jonogram (K, Na)
– EKG

Pacjenci przewlekle przyjmujący leki przeciwzakrzepowe, takie jak acenocumarol (np. Sintrom) , clopidogrel (np.Plavix), warfaryna (np. Warfin), rywaroxaban (Xarelto) itp. w odpowiednim, ustalanym przez lekarza, czasie przed badaniem, powinni zastąpić dotychczas przyjmowany lek heparyną drobnocząsteczkową (np. Clexane). Na minimum 8 dni przed badaniem należy ustalić z lekarzem kierującym rodzaj, dawkowanie oraz odpowiedni moment zmiany leczenia. Pacjenci chorujący na cukrzycę powinni przed badaniem poinformować o tym pracownię wykonującą kolonoskopię, w celu ustalenia terminu badanie w godzinach porannych.

Na 7 dni przed badaniem należy przerwać przyjmowanie doustnych preparatów żelaza. Na 5 dni przed badaniem należy ograniczyć się do diety bezresztkowej. Dopuszczalne jest spożywanie:

– mięsa i ryb
– makaronów, ryżu i białego pieczywa
– budyni, kisieli i galaretek
– wody, kawy, herbaty i klarownych soków

Należy całkowicie powstrzymać się od przyjmowania posiłków zawierających:

– Świeże owoce i warzywa (zwłaszcza zawierających drobne pestki, które zatykają kanały robocze kolonoskopu i mogą całkowicie uniemożliwić wykonanie badania)

– Pieczywa z dodatkiem ziaren, maku i przypraw (z wyjątkiem drobno zmielonych)

Na około 20 godzin przed planowanym badaniem należy całkowicie zaprzestać przyjmowania pokarmów oraz rozpocząć przygotowywanie jelita za pomocą prepatatu Fortrans (preparat sprzedawany w aptekach na podstawie recepty). Opakowanie preparatu Fortrans zawiera cztery saszetki. Każdą z nich należy rozpuścić w 1 litrze niegazowanej wody. Całą objętość (4 litry gotowego roztworu) należy wypić w czasie około 4-6 godzin. Gotowy roztwór preparatu Fortrans można schłodzić i doprawić sokiem z cytryny lub innym, niebarwiącym sokiem owocowym w celu poprawy smaku. Następstwem przyjmowania roztworu preparatu Fortrans są bardzo liczne wypróżnienia, w końcowym okresie przygotowania, klarownym płynem. Po oczyszczeniu jelita dozwolone jest picie wody niegazowanej. Na 6 godzin przed badaniem należy całkowicie powstrzymać się od jedzenia, picia oraz żucia gumy i palenia tytoniu. Jeżeli osoba badana przewlekle przyjmuje leki, należy je zażyć, popijając niewielką ilością wody niegazowanej (nie należy przyjmować doustnych leków na cukrzycę) o normalnej porze. Wskazane jest na 2 godziny przed badaniem wypić szklankę wody (niegazowanej, przegotowanej).

Jeśli badanie odbywa się w znieczuleniu ogólnym Pacjent musi być zdrowy (bez gorączki, kataru i kaszlu). Jeśli wystąpią powyższe objawy-należy zgłosić telefonicznie złe samopoczucie dzień przed planowanym badaniem.

Po badaniu w znieczuleniu ogólnym Pacjenta powinna odebrać osoba dorosła. Przez 24 godziny po znieczuleniu nie można prowadzić żadnych pojazdów.

Test oddechowy to bardzo dobra i nieinwazyjna metoda kontroli występującego zakażenia Helicobacter pylori a także kontrola po leczeniu ewentualnego zakażenia Hp. Dzięki swojej bardzo wysokiej czułości sięgającej 90-96% oraz swoistości dochodzącej do prawie 100%, wyjątkowo rzadko dochodzi do wyników fałszywie ujemnych (czyli sytuacji takiej, że test wychodzi negatywnie a zakażenie występuje). W teście wykorzystuje się aktywność ureazy, wytwarzanej przez bakterię Helicobacter pylori. Ureaza nie występuje u człowieka, tak więc stwierdzenie aktywności tego enzymu daje potwierdzenie, że mamy do czynienia z zakażeniem Helicobacter pylori.

Jak wykonuje się test?

Test jest bardzo prosty i nie obciążający dla pacjenta. Najpierw pobiera się próbkę powietrza wydychanego przez pacjenta do próbówki. Następnie pacjent dostanie do wypicia środek diagnostyczny z sokiem pomarańczowym i robi kolejny pomiar po około 30 minutach – pobiera się kolejną próbkę wydychanego powietrza. Następnie obydwie próbki analizuje się w spektrometrze, który ocenia produkty przemiany związane z działaniem ureazy.

Co trzeba wiedzieć o teście?

Test jest niezwykle bezpieczny, mogą go wykonywać zarówno dzieci jak i kobiety w ciąży.

Jak się przygotować do testu?

Niektóre leki mogą wpływać na wynik testu, dlatego zaleca się ażeby na 2 dni przed badaniem odstawić blokery pompy protonowej (leki takie jak controloc, omeprazol, gasec, emanera itd.) i H2 blokery (ranigast). Ponadto test należy wykonywać 6 tygodni po zakończeniu leczenia antybiotykami. Dzień przed badaniem nie należy przyjmować leków zobojętniających taki jak manti, rennie itd.

Uwaga, czasem lekarz może zadecydować, że test oddechowy nie jest wystarczający do potwierdzenia lub wykluczenia zakażenia – dlatego może zlecić testy uzupełniające np. Badanie antygenu Hp w stolcu lub badania z krwi – są to badania komplementarne do testu i wykonane razem zwiększają pewność rozpoznania. Zapraszamy i zachęcamy do badania.

Dr hab. n. med. Michał Wszoła

Bóle brzucha? Wzdęcia? Podejrzenie nietolerancji lub zaburzenia trawienia cukrów? Podejrzenie zespołu jelita drażliwego i przerostu flory bakteryjnej jelita cienkiego? Może czas wykonać prosty i łatwy Wodorowy Test Oddechowy – właściwe rozpoznanie na pewno ułatwi leczenie.

Wodorowy Test Oddechowy to badanie które wykonuje się w przypadku następujących problemów:

a. Nietolerancja laktozy
b. Nietolerancji fruktozy
c. Nietolerancji innych cukrów (sorbitol, ksylitol)
d. Przerostu flory bakteryjnej (SIBO – small Intestinal Bacterial Overgrowth) w przebiegu Zespołu Jelita Drażliwego

Test ten pozwala wykryć stężenie wodoru w wydychanym przez pacjenta powietrzu, który powstaje w wyniku fermentacji (w przypadku zaburzeń trawienia) w jelicie cienkim i grubym. Badanie jest zalecane u osób zmagających się z takimi dolegliwościami jak wzdęcia, odczucie nadmiernej ilości gazów w jamie brzusznej z towarzyszącymi okresowo bólami brzucha- szczególnie jeśli pacjent zauważy korelację pomiędzy spożyciem pokarmów bogatych w węglowodany a nasileniem się dolegliwości. Dodatkowo w przypadku podejrzenia Zespołu Jelita Drażliwego, jeśli lekarz podejrzewa nadmierny rozrost flory bakteryjnej – również można wykonać taki test. Uważa się, że powyższe dolegliwości trwające powyżej 3 miesięcy o zmiennym nasileniu są wskazaniem do tego typu badania. UWAGA – jednak to nie jest tak, że wykonując jeden test wykryjemy wszystkie nietolerancje i SIBO. Każdy z testów wykrywa jedną nietolerancję w zależności jaki „znacznik” wykorzysta się przy badaniu.

Jak wykonuje się badanie?

Pacjent nabiera wdech – zatrzymuje powietrze na około 15 sekund a następnie wydycha do specjalnej próbówki. Badanie wykonuje się na początku a następnie pacjent spożywa odpowiedni cukier – laktozę, glukozę, fruktozę czy laktulozę (w przypadku oceny SIBO). Następnie pobiera się próbki powietrza wydychanego pacjenta aż do 3 godzin po wypiciu płynu, w celu oceny stężenia wodoru.

Jak się przygotować do badania?

Badanie wykonuje się na czczo (12 godzin od ostatniego posiłku) – przed badaniem można pić czystą, niegazowaną wodę – bez żadnych dodatków cukrów. Na pięć dni przed badaniem należy wstrzymać się przed przyjmowaniem takich leków jak aspiryna, witaminy, środki przeczyszczające. Jeśli była prowadzona antybiotykoterapia – dobrze jeśli odstęp od zakończenia leczenia wynosi przynajmniej 4 tygodnie. Tak samo dobrze jeśli była wykonywana kolonoskopia – to odstęp po kolonoskopii powinien wynosić 4 tygodnie.

2 dni przed badaniem nie należy pić soków, mleka, owoców i warzyw wzdymających (por, cebula, czereśnie, kapusta), warzyw marynowanych.
Dzień przed badaniem i w dniu badania nie należy palić papierosów. W dniu badania należy dokładnie umyć zęby i wyszczotkować język- osoby stosujące protezy na klej – nie powinny stosować w dniu badania kleju do protez.

Czy są przeciwwskazania do badania?

Pacjenci z wrodzoną nietolerancją fruktozy, nie ma sensu wykonywać badania u osób z wyłonioną ileostomią (stomia na jelicie cienkim).

Jeśli spełniasz kryteria – zadzwoń do nas żeby się umówić i dowiedzieć więcej o badaniu.

Za pomocą holtera ciśnieniowego określanego skrótem ABPM (ang. ambulatory blood pressure monitoring) można określić wartości ciśnienia tętniczego w ciągu całej doby. Pacjent ma założony mankiet i małe urządzenie rejestrujące, a pomiary wykonywane są przez cała dobę, co 20 minut podczas dnia oraz co 30 minut w godzinach nocnych.

Badanie to służy do wykrywania nadciśnienia oraz oceny skuteczności leczenia. Tylko co czwarty pacjent ma prawidłowo leczone nadciśnienie tętnicze. Według zaleceń PTNT (Polskiego Towarzystwa Nadciśnienia Tętniczego) z 2015 r. istnieją szerokie wskazania do zastosowania ABPM w rozpoznawaniu nadciśnienia tętniczego i oceny właściwego leczenia.

  • W dniu badania należy zażyć wszystkie leki przyjmowane na stałe.
  • Nie powinno się ograniczać aktywności fizycznej w dniu badania.
  • Rejestratory nie są wodoszczelne, nie można go zamoczyć.
  • Nie ma przeciwwskazań do wykonania badania.
  • Nie jest potrzebne skierowanie na badanie.

Duża ilość pomiarów wykonywana podczas całej doby w warunkach odpowiadających środowisku pacjenta pozwala na wiarygodną ocenę ciśnienia tętniczego. Lepiej określa zmienność dobową ciśnienia tętniczego oraz ryzyko wystąpienia istotnych powikłań narządowych. Pozwala na właściwą ocenę skuteczności leczenia nadciśnienia tętniczego oraz wprowadzenie przez lekarza odpowiednich zmian w zakresie rodzaju leku, dawki lub godziny przyjmowania.

Wskazania do wykonywania ABPM

  • Potwierdzenie rozpoznania nadciśnienia tętniczego u pacjentów z nieprawidłowymi wartościami ciśnienia tętniczego w gabinecie lekarskim lub podczas pomiarów domowych.
  • Podejrzenie nadciśnienia białego fartucha.
  • Nadciśnienie tętnicze u kobiet w ciąży.
  • Nadciśnienie tętnicze u pacjentów z jaskrą.
  • Ocena właściwego leczenia nadciśnienia tętniczego.
  • Podejrzenie hipotonii (zawroty głowy, upadki, zasłabnięcia, utraty przytomności) lub dysfunkcji układu autonomicznego.

Kiedy chorują nerki choruje cały Twój organizm

Funkcja nerek w naszym organizmie:

  • Wydalnicza – produkcja moczu czyli wydalanie nadmiaru wody i rozpuszczonych w niej zbędnych dla organizmu substancji oraz produktów przemiany materii
  • Wydzielnicza – wydzielanie ważnych dla całego organizmu substancji:

Erytropoetyna – pomaga w produkcji krwinek czerwonych
Witamina D3 – zapewnia prawidłową twardość kości
Renina – odpowiada za regulację ciśnienia tętniczego

  • Metaboliczna – rozkładanie leków, hormonów (np insuliny). Przy chorobie nerek konieczna jest odpowiednia zmiana w dawkowaniu leków.

Ogólne objawy niewydolności nerek – osłabienie, znużenie, utrata masy ciała, niedożywienie.

  • Skóra – sucha, blada lub szaro-brunatna, świąd, obrzęki;
  • Układ krążenia – nadciśnienie, nierówna praca serca, kołatanie serca, duszność;
  • Układ pokarmowy – brak apetytu, zaburzenia smaku (metaliczny smak w ustach), nudności i wymioty, uporczywa czkawka, bóle brzucha, krwawienie z przewodu pokarmowego;
  • Układ moczowy – częste oddawanie moczu (zwłaszcza w nocy), zmniejszenie ilości moczu, bezmocz, ból w okolicy nerek, zmiany barwy, zapachu moczu, pienienie się moczu;
  • Układ kostny – bóle kości i stawów, częste złamania, urazy ścięgien;
  • Układ nerwowy – zaburzenia koncentracji, pamięci, snu, drżenia, drętwienia lub mrowienia kończyn, zespół niespokojnych nóg;
  • Gruczoły dokrewne – zaburzenia cyklu miesięcznego u kobiet, problemy z płodnością;
  • Układ krwionośny – niedokrwistość, skaza krwotoczna (np. krwawienia z nosa), siniaki;

Nieleczona choroba nerek może doprowadzić do ich całkowitej niewydolności i leczenia dializami.

Cukrzycowa choroba nerek (dawniej nefropatia cukrzycowa) to uszkodzenie nerek, które rozwija się w wyniku zwiększonego stężenia glukozy we krwi u chorych na cukrzycę. Dotyczy średnio co trzeciej osoby z cukrzycą typu 1 i co drugiej osoby z cukrzycą typu 2. Rozwija się zwykle po kilku latach trwania cukrzycy.  Jeśli choroba nie zostanie odpowiednio wcześnie rozpoznana i leczona, niewydolność nerek może osiągnąć stadium schyłkowe. Konieczna jest wówczas dializoterapia lub przeszczepienie zdrowej nerki.

Pierwszym objawem uszkodzenia nerek jest obecność niewielkiej ilość albuminy w moczu. Potem pojawia się białkomocz, rośnie kreatynina we krwi i zmniejsza się wartość parametru eGFR (wielkość filtracji kłębuszkowej). Cukrzycowa choroba nerek często współistnieje z innymi powikłaniami cukrzycy, takimi jak retinopatia cukrzycowa, nadciśnienie tętnicze, uszkodzenie nerwów, choroba wieńcowa serca i choroba naczyniowa ośrodkowego układu nerwowego.

Lekarz rozpoznaje cukrzycową chorobę nerek u pacjenta z cukrzycą na podstawie badania moczu pod kątem obecności albuminy. Na badanie należy się zgłosić zaraz po rozpoznaniu cukrzycy typu 2 oraz najpóźniej po 5 latach trwania cukrzycy typu 1. Stężenie albumin powinno się oznaczać w pierwszej rannej próbce moczu. Jeżeli wynik jest dodatni to należy w okresie następnych 3—6 miesięcy wykonać jeszcze dwa badania. Cukrzycową chorobę nerek rozpoznaje się, gdy wyniki co najmniej dwóch z trzech wykonanych badań moczu są nieprawidłowe. Jej wystąpienie pogarsza rokowanie u pacjenta z cukrzycą i zwiększa ryzyko zgonu z powodu powikłań naczyniowych.

Postęp uszkodzenia nerek jest szybszy u osób

  • ze złą kontrolą cukru we krwi
  • z nadciśnieniem tętniczym,
  • z otyłością
  • z zaburzeniami lipidowymi
  • palących papierosy
  • uprawiających mało ćwiczeń,
  • spożywających dużo białka i soli.

Kluczowe znaczenie dla zahamowania lub zwolnienia postępu choroby nerek oraz innych powikłań cukrzycy są:

–     utrzymywanie prawidłowych wartości cukru we krwi,

  • prawidłowe wartości ciśnienia tętniczego w ciągu doby
  • odpowiednia aktywność fizyczna,
  • przestrzeganie właściwej diety
  • nadzór specjalistyczny ze strony diabetologa i nefrologa.

To powolne pogorszenie funkcjonowania nerek spowodowane różnymi procesami chorobowymi.

PCHN nie jest chorobą rzadką i może wystąpić u pacjentów w różnym wieku. Szacuje się, że w naszym kraju ponad 4 miliony polaków, w tym nawet co trzecia osoba po 65 roku życia, ma nierozpoznaną PCHN w różnym stopniu zaawansowania.

PCHN spowodowana jest różnymi przewlekłymi chorobami, takimi jak:  nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, niewydolność serca, choroba wieńcowa, nowotwory, choroby reumatyczne, metaboliczne, hematologiczne i wele innych.

Objawami PCHN są: podwyższona wartość kreatyniny we krwi, nieprawidłowe badanie ogólne moczu lub  zmiany wykryte w badaniu usg nerek. Jeżeli lekarz nie postawi właściwej diagnozy na wczesnym etapie i nie zapronuje odpowiedniego leczenia to rozwinie się u pacjenta niewydolność nerek, która nierzadko kończy się przewleklą dializoterapią. Rozwój niewydolności nerek znacząco pogarsza rokowanie pacjenta chorującego na inne przewlekłe choroby i zwiększa ryzyko zgonu z powodu powikłań.

Osoby z podejrzeniem PCHN powinny zostać skierowane na konsultację do nefrologa. Regularne wizyty w poradni nefrologicznej oraz spełnianie zaleceń proponowanych przez lekarza może zatrzymać postęp choroby, opóźnić a nawet uchronić pacjenta przed leczeniem dializami.

Przy następujących objawach i chorobach powinienieś zgłosić się do poradni nefrologicznej

  • Chorujesz na cukrzycę
  • Chorujesz na nadciśnienie tętnicze
  • Masz miażdżycę
  • Cierpisz na otyłość
  • Palisz od wielu lat papierosy
  • Wykryto u Ciebie obecność białka, podwyższoną wartość erytrocytów lub leukocytów w badaniu ogólnym moczu
  • Zauważyłeś krwiomocz, różowo podbarwiony mocz lub pienienie się moczu
  • Odczuwasz ból lub dyskomfort przy oddawaniu moczu
  • Masz podwyższoną wartość kreatyniny we krwi…..
  • Stwierdzono u Ciebie nieprawidłowości w badaniu USG układu moczowego
  • Cierpisz na zakażenia układu moczowego
  • Odczuwasz bóle w okolicy lędźwiowej ze stanami gorączkowymi
  • Złogi (kamienie) w układzie moczowym.
  • Zauważyłeś u siebie rano obrzęki (najczęściej twarzy lub kończyn dolnych)
  • Jesteś po operacji nerek lub dróg moczowych
  • Chorujesz na toczeń układowy, reumatoidalne zapalenie stawów lub inne choroby tzw. „z autoagresji“
  • Chorujesz na przewlekłe choroby reumatyczne lub hematologiczne
  • Przyjmujesz przewlekle leki przeciwbólowe
  • Regularnie oddajesz w nocy mocz
  • W rodzinie występują inne choroby nerek

Przewlekła choroba nerek może wywołać nadciśnienie tętnicze. Występuje ono u ponad połowy osób we wczesnym etapie przewlekłej choroby nerek i prawie u wszystkich osób w stadium zaawansowanym. W związku z powyższym, u każdego pacjenta z nowo wykrytym nadciśnieniem tętniczym, należy wykonać badania w kierunku choroby nerek (badanie ogólne moczu, stężenie kreatyniny we krwi, USG układu moczowego). W przypadku nadciśnienia tętniczego spowodowanego przewlekłą chorobą nerek należy wprowadzić dietę śródziemnomorską (tzw. dieta dla serca), ograniczyć spożycie soli (poniżej 6 g na dobę), zredukować nadwagę, odstawić alkohol, papierosy i uprawiać regularne ćwiczenia fizyczne. Są to aktywności, które mają ogromny wpływ na regulację ciśnienia tętniczego i wiele osób może je wprowadzić do swojego stylu życia. Ważne jest dobranie odpowiednich leków, które jednocześnie obniżą ciśnienie tętnicze i zwolnią postęp choroby nerek. Niektóre leki na nadciśnienie tętnicze nie powinny być przyjmowane, jeżeli rozpoznana jest niewydolność nerek. W przypadku jednoczesnego występowania tych dwóch chorób wartość ciśnienia tętniczego powinna być utrzymywana poniżej 130/80 mm Hg (milimetrów słupa rtęci – w takich jednostkach mierzone jest ciśnienie tętnicze). Utrzymywanie wyższych wartości ciśnienia tętniczego niekorzystnie wpływa na czynność nerek.

Niewydolność serca to stan wywołany nieprawidłową budową lub czynnością serca, co doprowadza do niewystarczającego przepływu krwi w organizmie. Do częstych przyczyn niewydolności serca należą:

  • zawał serca,
  • nadciśnienie tętnicze,
  • choroba niedokrwienna serca (choroba wieńcowa),
  • choroby zastawek serca.

Mimo anatomicznego oddalenia w organizmie człowieka serce i nerki są ze sobą bardzo związane pod względem wykonywania swojej pracy. Niewydolność serca wywiera niekorzystny wpływ na czynność nerek. Z drugiej strony, pogorszenie czynności nerek powoduje lub pogłębia nieprawidłowe działanie serca i układu krążenia.

Zmniejszenie wyrzutu krwi przez serce o 15-20% powoduje zmniejszenie przepływu krwi przez nerki o blisko 50%. Kłębuszki nerkowe są bardzo wrażliwe na niedotlenienie i tym samym nawet niewielkie zmniejszenie dopływu krwi może wywołać ostrą niewydolność nerek. Występuje wówczas zmniejszenie tzw. przesączania kłębuszkowego (wartości GFR) co objawia się zmniejszeniem ilości wydalanego moczu i narastaniem obrzęków ciała.

Upośledzona czynność nerek u chorych z niewydolnością serca znacząco pogarsza rokowanie i zwiększa ryzyko zgonu. Niewydolność nerek wymaga innego podejścia w planowaniu leczenia niewydolności serca gdyż wzrasta ryzyko działań niepożądanych leków stosowanych w terapii i wymagane jest dostosowanie ich dawek do pracy nerek. Część leków powinna zostać zmieniona na inne. Zalecane jest aby pacjenci, leczący się kardiologicznie z powodu niewydolności serca, mieli okresowo oznaczaną kreatyninę i mocznik we krwi, obliczaną wartość GFR oraz wykonywane badanie ogólne moczu i poziom albuminy w moczu.

Nerki odpowiedzialne są za usuwanie toksyn obecnych w pokarmach. Upośledzenie ich funkcji stanowi wskazanie do modyfikacji diety w celu zapobiegania rozwojowi powikłań (szczególnie w zakresie serca i kości) oraz spowolnienia postępu niewydolności nerek. Dieta powinna zostać dopasowana do potrzeb pacjenta i uwzględniać inne choroby, takie jak cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca lub inne. O modyfikacji diety decyduje lekarz na podstawie wyników regularnie wykonywanych badań a komponuje ją dietetyk.

W niewydolności nerek ważne jest zmniejszenie ilości przyjmowanego białka obecnego w mięsie, wędlinach, rybach, jajach, mleku, serach. Ilość białka na kilogram masy ciała w ciągu doby, w zależności od stadium niewydolności nerek, powinna wynosić 0,6-0,9g. Białko obciąża nerki, które w fazie niewydolności nie poradzą sobie z wydalaniem obecnych w białku fosforanów. Fosforany obecne są również w ważywach strączkowych, rybach, serach, podrobach. Mleko kozie i owcze zawiera więcej fosforanów niż mleko krowie. Ważne jest ograniczenie sodu w pokarmach, nie dosalanie produktów i unikanie żywności sproszkowanej lub w puszkach. Czasem lekarz zaleca ograniczenie spożycia bogatych w potas warzyw, owoców lub wywarów mięsnych. Osoby bez nadwagi lub otyłości nie powinny ograniczać kalorii. Niedożywienie pogarsza rokowanie pacjentów z chorymi nerkami. Wskazane jest unikanie nasyconych tłuszczów i spożywanie olejów roślinnych, tuńczyka, makreli lub łososia, które zawierają zdrowe kwasy tłuszczowe, tzw. nienasycone. Suplementacja witamin, używanie ziół lub przypraw powinno być skonsultowane z lekarzem. Największą trudność niesprawne nerki mają z usuwaniem konserwantów i polepszaczy smaków, dlatego pacjenci z niewydolnością nerek powinni zwracać uwagę na treść etykiet zakupionych produktów spożywczych.

Przewlekła choroba nerek jest chorobą postępującą, która po wejściu w fazę schyłkową wymaga leczenia dializami lub przeszczepieniem nerki. Jeżeli mocznik i kreatynina osiągną wysokie wartości i zaczynają się rozwijać objawy mocznicy to lekarz podejmuje dezycję o wdrożeniu odpowiedniego dla pacjenta leczenia nerkozastępczego. Wybór terapii omawiany jest z pacientem oraz jego rodziną, którzy dokonują świadomego wyboru i przechodzą odpowiednie szkolenie.

Są trzy metody leczenia nerkozastępczego

  • dializa otrzewnowa to zabieg wewnątrzustrojowy, który możliwy jest do wykonania w domu, samodzielnie przez pacjenta lub z pomocą rodziny. Polega na wpuszczaniu do błony otrzewnej, mieszczącej się w jamie brzusznej, płynu dializacyjnego, do którego usuwane są toksyny mocznicowe i nadmiar wody. Płyn wymieniany jest cztery razy dziennie, przez miękką rurkę, tzw. cewnik dializacyjny, który podczas zabiegu chirurgicznego wprowadzony zostaje do jamy brzusznej na wiele lat. Pomiędzy wymianami płynu można kontynuować codzienne zajęcia. Czasem możliwa jest dializa otrzewnowa wykonywana automatycznie, przez aparat zwany cyklerem, który podłączany jest miękką rurką do cewnika dializacyjnego podczas snu pacjenta. Wymagane jest przeszkolenie z zakresu prawidłowej techniki wykonywania zabiegu oraz ścisłe przestrzeganie zasad higieny osobistej.
  • Hemodializa to zewnątrzustrojowy zabieg oczyszczania krwi z toksyn mocznicowych i usuwania nadmiaru płynów przy pomocy tzw. sztucznej nerki w stacji dializ. Zabiegi odbywają się 3 razy w tygodniu, trwają od 4 do 5 godzin. Krew do oczyszczenia w dializatorze pobierana jest ze specjalnie wytworzonego chirurgicznie dostępu w naczyniach krwionośnych pacjenta, Jest to tzw. przetoka tętniczo-żylna, najczęściej zlokalizowana w obrębie lewej lub prawej kończyny górnej.
  • Przeszczepienie nerki jest zabiegiem operacyjnym, w którym nerka pobrana od dawcy zmarłego lub żywego doszczepiana jest do naczyń biodrowych na lewy lub prawy dół biodrowy. Najczęściej nie trzeba wcześniej usuwać nerki własnej chorego. Do przeszczepienia nerki mogą zostać zakwalifikowani pacjenci bez ciężkich, uogólnionych chorób, którzy będą współpracować w zakresie regularnej kontroli u lekarza transplantologa oraz przyjmowania leków zapobiegajacych odrzucaniu. Przeszczepienie nerki jest najlepszą metodą leczenia nerkozastępczego, która umożliwia nowe i lepsze życie. Pacjenci po przeszczepieniu nerki żyją dłużej, niż chorzy leczeni dializami. Najlepszą metodą jest przeszczepienie nerki pobranej od dawcy żywego, w okresie przed rozpoczęciem dializoterapii. Dawcą żywym może zostać zdrowa osoba spokrewniona genetycznie (np. rodzice, rodzeństwo, dzieci, dziadkowie) lub emocjonalnie (np. małżonek) a także każda osoba niespokrewniona za zgodą Sądu Rodzinnego i Komisji Etycznej przy Krajowej Radzie Transplantacyjnej.

Kreatynina – stężenie kreatyniny bada się we najczęściej we krwi, rzadziej w moczu. Jest to substancja, która powstaje w wyniku przemiany materii, głównie mięśni szkieletowych i wydalana jest przez nerki do moczu. We krwi jej stężenie jest stabilne i przy prawidłowej pracy nerek mieści się w przedziale 53–115 µmol/l (0,6–1,3 mg/dl). Wzrasta w niewydolności nerek.

Mocznik  – jest końcowym produktem rozkładu białek i wytwarzany jest głównie w wątrobie. Wysoki poziom mocznika może wskazywać na niewydolność nerek, dietę wysokobiałkową lub na zbyt duży rozpad białek.  Prawidłowe stężenie mocznika we krwi wynosi 15 – 39mg/dl.

GFR – jest to skrót pochodzący od pierwszych liter terminu glomerular filtration rate, czyli wskaźnika filtracji kłębuszkowej. Jest to parametr obliczany przez lekarza ze specjalnych wzorów, który służy do oceny czynności nerek. Im wyższa wartość kreatyniny tym niższa wartość GFR. Prawidłowa wartość GFR wynosi powyżej 90 ml/min/1,73 m2. Wartości w zakresie 60–89 ml/min/1,73 m2 powinny zostać ocenione przez lekarza, gdyż mogą wskazywać na upośledzenie czynności nerek. GRF <60 ml/min/1,73 m2 oznacza niewydolność nerek.

O czynności nerek pośrednio mogą świadczyć takie parametry we krwi jak poziom sodu, potasu, wapnia, fosforu, parathormonu, albumin, wapnia, hemoglobiny, zasób zasad.

Badanie ogólne moczu – jest ważnym uzupełnieniem badań krwi u osób z chorobami nerek, pęcherza moczowego oraz wieloma innymi schorzeniami. Mocz do badania powinien być pobrany rano, po dokładnym umyciu okolicy cewki moczowej. Pierwsza porcja strumienia moczu powinna być oddana do toalety. Do jałowego pojemnika należy pobrać środkową porcję strumienia moczu. Analiza zebranego moczu powinna zostać wykonana w ciągu 4 h. Kobiety nie powinny wykonywać badania ogólnego moczu w okresie 3 dni przed i 3 dni po miesiączce.

USG jest podstawowym badaniem obrazowym nerek i układu moczowego. W przypadku niektórych chorób jest niezbędne do postawienia właściwego rozpoznania, pozwala ocenić rozległość uszkodzenia nerek lub postęp terapii. Należy przechowywać wyniki poprzednich badań usg i zabierać je na kolejne badanie, w celu porównania obrazów i opisów. Na badanie należy zgłosić się na czczo, należy zapytać lekarza, czy konieczne jest wypicie płynu w celu wypełnienia pęcherza moczowego lub wcześniejsze przyjęcie espumisanu.

W wymienionych poniżej przypadkach należy przed wykonaniem testu ImuPro oznaczyć całkowity poziom przeciwciał IgG (Total IgG).
• chemioterapia/radioterapia w okresie minionych 12 miesięcy
• leczenie immunosupresyjne aktualnie stosowane/ trwające dłużej niż 1 miesiąc
• sterydoterapia ogólnoustrojowa aktualnie stosowana/ trwająca dłużej niż 1 miesiąc
• choroby autoimmunologiczne
• HIV/AIDS
Jeśli wartość Total IgG jest poniżej wartości referencyjnych, należy odstąpić od wykonania testu ImuPro.
Na 12 godzin przed zabiegami zarówno implantacji, jak i usunięcia balonu nie wolno spożywać pokarmów ani płynów.
Niezbędne badania:
  • grupa krwi
  • morfologia
  • koagulogram
  • jonogram, kreatynina, glukoza
  • EKG
  • Inne (ustalane indywidualnie)
shutterstock_267423173
  • Zapalny ból krzyża

    Zapalny ból krzyża

    Dowiedz się, jakie objawy budzą niepokój; czym grozi brak leczenia i kiedy najlepiej zgłosić się do reumatologa Od kiedy ma Pan ból pleców? Od ponad 10 lat. Na początku ból pojawiał się rzadko.  Gdy nasilił się, poszedłem do lekarza POZ, a on stwierdził, że to zwyrodnienie i zalecił ćwiczenia, które na początku mi pomogły. Proszę

  • Zapalenie układu moczowego (ZUM)  – dlaczego częściej występuje u kobiet?

    Zapalenie układu moczowego (ZUM)  – dlaczego częściej występuje u kobiet?

    Na zakażenie układu moczowego (ZUM) my, kobiety, chorujemy 50 razy częściej niż mężczyźni. Jest to dla nas najczęstszy typ infekcji bakteryjnej. Statystycznie co piąta z nas ma w każdym roku ZUM.  Dlaczego? W ponad 90% przypadkach infekcję wywołują drobnoustroje o nazwie E. Coli (pałeczki kałowe), które przedostają się do pęcherza moczowego od strony cewki moczowej. Bakterie mają do pokonania od

  • Zaburzenia cyklu miesiączkowego –  częsty problem kobiet w okresie rozrodczym

    Zaburzenia cyklu miesiączkowego – częsty problem kobiet w okresie rozrodczym

    Jedną z najczęstszych przyczyn konsultacji ginekologicznych stanowią pacjentki zgłaszające się z powodu szeroko pojętych „problemów” ze swoim cyklem miesiączkowym. Z medycznego punktu widzenia zaburzenia cyklu miesiączkowego dzielimy na trzy główne kategorie: dotyczące długości cyklu miesiączkowego, dotyczące obfitości i czasu trwania krwawienia, dotyczące bolesności miesiączek. Prawidłowy cykl miesiączkowy, wbrew powszechnej opinii nie oznacza, że kobieta ma mieć

  • WZWC – początek końca

    WZWC – początek końca

    WZWC – początek końca Wirus HCV został odkryty w 1989r. Po ponad 20 latach intensywnych i skomplikowanych badań nad jego budową oraz nad stworzeniem skutecznego i bezpiecznego dla pacjentów leku –  medycyna zdobyła ewidentną przewagę nad zakażeniem. Wirusowe zapalenie wątroby C (WZWC), zwane potocznie żółtaczką wszczepienną,  jest chorobą wywoływaną przez wirusa HCV.  Jak każdy wirus,